غزل ۲۱۶ - تا کی ز صلاح من و زهد تو بگویند

تا کی ز صلاح من و زهد تو بگویند
ای کاش برین شهرت بی‌اصل بمویند ۱

تا کی چمن طاعت ما خوش بنماید
زین باغ ملائک گل اخلاص ببویند ۲

بر نامه ما چند نویسند گناهان
کو اشگ ندامت که بدان نامه بشویند ۳

داریم نهان سینهٔ از خلق ز خجلت
دانیم خدا داند این را چه بگویند ۴

آرند گروهی حسنات از دل پر درد
ترسند که مقبول نیفتد چه بجویند ۵

جا دارد اگر ما عمل خویش بسنجیم
زان پیش که از ذره و مثقال بجویند ۶

امروز بیا تا گل توفیق بچینیم
فرد است که ز خاک تن ما خار بروید ۷

ای فیض بیا در غم ارواح بموییم
زان پیش که در ماتم اجساد بمویند ۸