غزل ۲۱۹ - هرکجا بود خوبی در فنون حسن استاد

هرکجا بود خوبی در فنون حسن استاد
در رموز معشوقی از تو میبرد ارشاد ۱

زلف کافرت سرکش تیر غمزه‌ات جانکاه
دین ز دست این نالد جان از او کند فریاد ۲

عشق تو خرابم کرد هجر تو کبابم کرد
از لبت شرابم ده زنده‌ام کن و آباد ۳

بیتو چون توانم زیست با تو چون توانم بود
هجر میکند بیداد وصل میکند بنیاد ۴

هجرت آتش افروزد وصل پاک می‌سوزد
ای ز هجر تو فریاد وی ز دست وصلت داد ۵

چند اسیر خود باشیم از خودم بخر جانا
گرد سر بگردانم لیکنم مکن آزاد ۶

از خودم رهائی ده تا همه ترا باشم
محو ذکر تو گردم جز تو هیچ نارم یاد ۷

خواهم از خود آزادی تا ترا شوم بنده
چون ترا شدم بنده از جهان شوم آزاد ۸

بی‌تو در نفیرم من در غم و زحیرم من
خویش را بمن بنما تا شود ز رویت شاد ۹

فیض میردا ز دوریت و ز بلای مهجوریت
کی تو این روا داری چون پسندی این بیداد ۱۰