غزل ۱۱۳۶ - نبشته است خدا گرد چهره دلدار

نِبِشته است خدا گِردِ چهره دِلْدار
خَطی که فَاعْتَبِرُوا مِنْهُ یا اُولی الاَبْصار ۱

چو عشقْ مَردم خواراست مَردمی باید
که خویش لُقمه کُند پیشِ عشقِ مَردم خوار ۲

تو لُقمه تُرُشی دیرْ دیر هَضْم شوی
ولی‌ست لُقمه شیرینِ نوشِ نوشْ گُوار ۳

تو لُقمه‌یی بِشِکَن زان که آن دَهان تَنگ است
سه پیلْ هم نخورَد مَر تو را مگر به سه بار ۴

به پیشِ حِرصِ تو خود پیلْ لُقمه‌یی باشد
تویی چو مُرغِ اَبابیلْ پیل کرده شکار ۵

تو زاده عَدَمی آمده زِ قَحْطِ دراز
تو را چه مُرغِ مُسَمَّن غذا چه کَزْدُم و مار ۶

به دیگِ گَرم رَسیدی گَهی دَهان سوزی
گَهی سیاه کُنی جامه و لَب و دَسْتار ۷

به هیچ سیر نَگَردی چو مَعْده دوزخ
مَگَر که بر تو نَهَد پایْ خالِقِ جَبّار ۸

چُنان که بر سَرِ دوزخْ قَدَم نَهَد خالِق
نِدا کُند که شُدم سیر هین قَدَم بَردار ۹

خداست سیرکُنِ چَشم اولیا و خَواص
که رَسته‌اَند زِ خویش و زِ حِرصِ این مُردار ۱۰

نه حِرصِ عِلْم و هُنر مانْدشان نه حِرصِ بهشت
نَجویَد او خَر و اُشتُر که هستْ شیرسَوار ۱۱

خَموش اگر شِمُرَم من عَطا و بَخشِش‌‌‌‌‌هاش
ازان شُمار شود گیج و خیره روزِ شُمار ۱۲

بیا تو مَفْخَرِ تبریز شَمسِ دین به حَق
کَمینه چاکرِ تو شَمسِ گُنبَدِ دَوّار ۱۳