غزل ۲۶۱ - عارف خدای دید در اصنام و حال کرد

عارف خدای دید در اصنام و حال کرد
زاهد زحق ببست دو چشم و جدال کرد ۱

با زاهدان خام نجوشند عارفان
آنکه این خیال پخت خیال محال کرد ۲

زاهد برو که نیست مرا با کسی نزاع
دانا باهل عربده کی قیل و قال کرد ۳

هر کو نکرد حال چه داند که حال چیست
آنکس شناخت حال که خود دید و حال کرد ۴

حق بین زخویش رفت چو مه طلعتی بدید
از ذوالجمال رو بسوی ذوالجلال کرد ۵

عارف زروی خوب به بیند خدای را
با چشم غیرتش چو نظر در جبال کرد ۶

گه در سما و ارض و گهی خلقت جمیل
در هر نظر ملاحظه آن جمال کرد ۷

مشتاق بیخودی نظر ش سوی جام نیست
جام ار نداد دست می اندر سفال کرد ۸

واعظ چه گفت دیدن خوبان حلال نیست
گفتم ترا حرام مرا حق حلال کرد ۹

ناصح چه گفت روی نکو افت دلست
از ساده لوح بین که مرا خود خیال کرد ۱۰

گفتی که باطل است کدامین و حق کدام
حق روشن است و باطل آنکه این سوال کرد ۱۱

دنیاست باطل و نظر هر که سوی اوست
وانکس که بهر سیم وزرش قیل و قال کرد ۱۲

از خاک برگرفت و دگر سوی خاک بر د
این صد هزار شوی چها با بعال کرد ۱۳

از پا فکنده نخل جوانان سر و قد
با خلق بین چه شعبده این پیر زال کرد ۱۴

جای تو نیست بکن دل ازین جهان
سسیار سروری چو ترا پایمال کرد ۱۵