غزل ۲۶۰ - جان گذر میکند آن به که بجانان گذرد

جان گذر میکند آن به که بجانان گذرد
قطره شد بیمدد آن به که بعّمان گذرد ۱

دل چو غم میخورد آن به که غم دوست خورد
عمر چون میگذرد به که بسامان گذرد ۲

تا بکی وقت بلاطایل و بیهوده رود
تا بکی عمر بلایعنی و خسران گذرد ۳

چند اوقات شود صرف جهان فانی
نه در اندیشهٔ آغاز و نه پایان گذرد ۴

حیف از این عمر گرانمایه که هر لحظه از آن
صرف طاعات توان کرد و بعصیان گذرد ۵

گوش جان وصف حدیث تو کنم تا جانرا
لحظه لحظه بنظر حوری و غلمان گذرد ۶

جان و دل هر دو نثار تو کنم تا بر من
متصل لشکر دل قافله جان گذرد ۷

دل بعشق تو دهم تا رمقی در دل هست
جان برای تو دهم تا بجهان جان گذرد ۸

هر که در کشتی عشق آمد ازین قلزم دهر
کی دگر در دلش اندیشهٔ طوفان گذرد ۹

فیض دشوار شود کار چو گیری دشوار
ور تو آسان شمری مشکلت آسان گذرد ۱۰