غزل ۲۶۹ - ای مسلمانان مرا عشق جوانی پیر کرد

ای مسلمانان مرا عشق جوانی پیر کرد
پای دل را کافری در زلف خود زنجیر کرد ۱

نی غلط، گردد جوان از عشق‌بازی اهل دل
غم که باشد تا تواند عاشقانرا پیر کرد ۲

نی غلط هم نیست سوزد مغز را در استخوان
هم جوان هم پیر را از جان شیرین سیر کرد ۳

از بنی‌آدم چه میخواهند این قوم پری
یا رب این بیداد خوبان را که بر ما چیر کرد ۴

تا دچار من شده است ابرو کمانی در کمین
بهر قصد جان من مژگان خود را تیر کرد ۵

ای عزیزان با دل من نازنینانرا چه کار
در شمار چیستم تا بایدم تسخیر کرد ۶

نی غلط کردم که اینان نیز چون من سخره‌اند
پادشه عشق است معشوقی کجا تقصیر کرد ۷

روز اول پای دل را فیض میبایست بست
کار چون از دست شد کی میتوان تدبیر کرد ۸

بودنی چون بایدش بودن پشیمانی چه سود
رو نماید آخرآن کاول قضا تقدیر کرد ۹