غزل ۲۷۰ - واعظ بمنبر آمد و بیهوده ساز کرد

واعظ بمنبر آمد و بیهوده ساز کرد
در حق هر گروه سر حرف باز کرد ۱

ملا بمدرس آمد و درس دقیق گفت
حق را ز غیر حق بگمان امتیاز کرد ۲

خالی در معرفت چو ریاست پناه شد
انکار بر معارف ارباب راز کرد ۳

زاهد ز انتظار نعیم بهشت ماند
عابد نماز را به تکلف دراز کرد ۴

مغرور شد بعزت تقدیم در نماز
آن جاه دوست کو به امامت نماز کرد ۵

صوفی به خانقاه در آمد بوجد و شور
جمع مرید را بلقا سرفراز کرد ۶

بر مسند محلکه قاضی چو پا نهاد
دست نهفته گیر بهر سو دراز کرد ۷

آنکو میان قاضی و خصمین واسطه است
بنهاد دام مکر و سر حیله باز کرد ۸

فتوی پناه هیچ مدان عمامه کوه
بر وفق مدعای کسان مکرساز کرد ۹

حاکم چو بر سریر حکومت قرار یافت
بر بیکسان شهر در ظلم باز کرد ۱۰

رشوهٔ گرفت محتسب و نرخ را فزود
از لقمهٔ حرام در عیش باز کرد ۱۱

کوتاه کرد دست فقیران ز مال وقف
آن میرزا که دست تصدی دراز کرد ۱۲

مستوفی از زبان قلم حرف میزند
خود داند و خدا سر دفتر چو باز کرد ۱۳

دانا چو دید روی زمین را گرفت ظلم
کنجی خزید و در برخ خود فراز کرد ۱۴

فیض از فریب شعبده اهل روزگار
با حق پناه برد و ز خلق احتراز کرد ۱۵