غزل ۲۸۶ - ما سرّ کن فکانیم ما را که میشناسد

ما سرّ کن فکانیم ما را که میشناسد
از دیدها نهانیم ما را که میشناسد ۱

هر چند بر زمینیم با خاک ره نشینیم
برتر ز آسمانیم ما راکه میشناسد ۲

ما همنشین ناریم از خلق بر کناریم
هر چند در میانیم ما راکه میشناسد ۳

ما جان جان جانیم از جسم بر کرانیم
بیرون ازین جهانیم ما راکه میشناسد ۴

از نام ما مگوئید وز ما نشان مجوئید
بی‌نام و بی‌نشانیم ما راکه میشناسد ۵

در هر جهت مپوئید و اندر مکان مجوئید
بیرون ز هر مکانیم ما راکه میشناسد ۶

ما را مکان نباشد ما را زمان نباشد
برتر ازین و ‌آنیم ما راکه میشناسد ۷

ما عاقلان مستیم ما نیستان هستیم
اقرار منکرانیم ما راکه میشناسد ۸

کم گوی فیض اسرار دُر در صدف نگه‌دار
ما بحر بیکرانیم ما را که میشناسد ۹