غزل ۲۹۲ - چکنم دلی را که ترا نباشد

چکنم دلی را که ترا نباشد
چکنم تنی را که بقا نباشد ۱

بزمین زنم سر بفنا دهم جان
برهت سر و جان چو فدا نباشد ۲

بروم در آتش اگرم برانی
که بسوزم آنرا که سزا نباشد ۳

شکنم دو پا را برهت ار نپوید
ببرم دو دست ار بدعا نباشد ۴

بکنم دو چشمی که ترا نبیند
نبود در و نور و ضیا نباشد ۵

ببرم زبانرا چه نگویدت شکر
دو لبم به بندم چه ثنا نباشد ۶

نخورم ز نانی که نه طاعت آرد
چکنم طعامی که غذا نباشد ۷

بکجا برم تن نکشد چو بارت
بکجا برم جان چو فدا نباشد ۸

دلم ار نسازد ببلای عشقت
سزد ار بسوزد چو سزا نباشد ۹

بجفا بسوزم ببلا بسازم
که شنید عشقی که بلا نباشد ۱۰

بجهنم آیم چو توئی در آنجا
نروم بجنت که لقا نباشد ۱۱

لب فیض بندم ز حدیث اغیار
که حدث بود کان ز خدا نباشد ۱۲