غزل ۳۰۲ - گر گاسهٔ سر ظرف جنون شد شده باشد

گر گاسهٔ سر ظرف جنون شد شده باشد
ور بر تنم این کاسه نگون شد شده باشد ۱

از بام چو افتاد مرا طشت برندی
رسوائی از اندازه برون شد شده باشد ۲

چون دست ز جان شستم اگر در غم هجران
رنج تن رنجور فزون شد شده باشد ۳

چون یاد لبش کردم و خون شد جگر من
از رهگذر دیده برون شد شده باشد ۴

بگداخت مرا چون جگر از حسرت اگر هم
دل نیز در این واقعه خون شد شده باشد ۵

تا چشم چو صاد تو بخوبیت بود فیض
گر بر سرش ابروی تو نون شد شده باشد ۶

حال دل خون گشتهٔ فیض ار تو بپرسی
گوئی چو بگویند که خون شد شده باشد ۷