غزل ۳۰۴ - هر آنکسکه خود را پسندیده باشد

هر آنکسکه خود را پسندیده باشد
بهر مویش ابلیس خندیده باشد ۱

نباشد پسندیده جز آنکه حقش
در آیات قرآن پسندیده باشد ۲

ز انوار ایمان و اسرار عرفان
فروغی بسیماش تابیده باشد ۳

ز دیدار او حق به دیدار آید
که نور خدا زو تراویده باشد ۴

در آئینه روی آن صاحب دل
خدای جهان را عیان دیده باشد ۵

بحق بسته باشد دل غیب بین را
ز بیگانه و خویش ببریده باشد ۶

بود بهر حق جنبش آن زنده دل را
نفرموده باشد نجنبیده باشد ۷

خلایق ز حق سوی باطل گرایند
ز حق سوی حق او گرائیده باشد ۸

بود مردمان را همه ترس از هم
خدا بین ز جز خود نترسیده باشد ۹

بخسبد دو چشم دوبینان همه شب
یکی بین دو چشمش نخسبیده باشد ۱۰

پسندیدهٔ دشمنان نیز باشد
ز بس دوست او را پسندیده باشد ۱۱

خنک آنکه چون فیض گلهای قدسی
ز گلزار لاهوت می‌چیده باشد ۱۲