غزل ۳۰۷ - دل مرا ز اندیشه اسباب دنیا سرد شد

دل مرا ز اندیشه اسباب دنیا سرد شد
آخرت با یادم آمد آرزوها سرد شد ۱

چون شدم آگه ز اسرار علوم آخرت
بر دلم دنیا و ما فیها سرا پا سرد شد ۲

هر گهم دل گرم گردید از تماشای جهان
یادم آمد آخرت دل از تماشا سرد شد ۳

دیدن گلزار و صحرا طبع را چون بر فروخت
مردنم یاد آمد آن گلزار و صحرا سرد شد ۴

نیست دنیا جای آرام آنکه را هوشی بود
بر دلش در زندگی لذات دنیا سرد شد ۵

بر دل ارباب عقبا لذت دنیاست سرد
نزد اهل معرفت لذات عقبا سرد شد ۶

هر که دید ارباب دنیا را کلاب دوزخند
سروری را ماند و از مردار دنیا سرد شد ۷

آتش مهر زر و زیور چو در دلها گرفت
ز مهریر مرک آمد حوش دلها سرد شد ۸

گر تو کندی دل ز دنیا ورنه او خود میکند
زین سبب اهل خرد را دل ز دنیا سرد شد ۹

هرکسی را وقت مردن دل شود سرد از هوا
فیض را در زندگی دل از هواها سرد شد ۱۰