غزل ۳۰۸ - جرعه‌ام را جام و مینا تنک شد

جرعه‌ام را جام و مینا تنک شد
مستیم را دار دنیا تنک شد ۱

اشک و آهم را دگر جائی نماند
هفت گردون هفت دریا تنک شد ۲

تنک گردد سینه چون دل شد فراخ
از فراخی سینه را جا تنک شد ۳

چون قفس شد بر روان حسن و خیال
عالم پنهان و پیدا تنک شد ۴

وقت شد کز آسمان هم بگذرم
منظرم را زیر و بالا تنک شد ۵

پشت بر این توده باید کرد و رفت
گردشم بر روی صحرا تنک شد ۶

جان درین عالم نمی‌گنجد دگر
می‌روم آنجا که اینجا تنک شد ۷

ساغرم سرشار شد از فیض حق
آب شد بسیار دریا تنک شد ۸

یافتم چون ره بعشرتگاه قدس
بر دلم عقبا و دنیا تنک شد ۹

سینه بیش از کوه دارد تاب فیض
نور حق را طور سینا تنک شد ۱۰

عمر شد در آرزوی دل تبه
روزگارم در تمنا تنک شد ۱۱