غزل ۳۲۴ - دوشم آن دلبر غمخوار ببالین آمد

دوشم آن دلبر غمخوار ببالین آمد
شاد و خندان بگشاد دل غمگین آمد ۱

گفت برخیز زجا فیض سحر را در یاب
ملک از بام سموات به پائین آمد ۲

بوی رحمان که در آفاق جهان مستترست
عطر آن روح فزای دل مسکین آمد ۳

برهوا نفخهٔ از گلشن فردوس وزید
عطر پیمای گلستان و ریاحین آمد ۴

با عروسان حقایق که نه جن دیده نه انس
موسم خطبه و گستردن کابین آمد ۵

خیز از جای و سرنافهٔ اسرار گشای
که زصحرای قدس اهوی مشکین آمد ۶

جامی از چشمه تسنیم بکش از کف حور
شادی آنکه دلت راز کش دین آمد ۷

تا کی از غم بفغان آمده شادی طلبی
مژده بادت که بکام آن بشد و این آمد ۸

از ره فقره بخواه آنچه ترا می باید
صدقات از همه جا بهر مساکین امد ۹

مژدگانی بده ای غمزدهٔ باده طلب
که زمیخانههٔ معنی می رنگین آمد ۱۰

سخن فیض تماشا کن و بنگر در او
دُرر بحر معانی بچه آئین آمد ۱۱

این جواب غزل حافظ هشیار که گفت
سحرم دولت بیدار ببالین آمد ۱۲