غزل ۳۳۹ - عاشقان از لب خوبان می مستانه زدند

عاشقان از لب خوبان می مستانه زدند
بنظر زلف دلاویز بتان شانه زدند ۱

هر که مجنون تو شد از همه قیدی وارست
عاقلان راه نبردند به افسانه زدند ۲

عاشقان چاره دل دادن جان چون دیدند
جان نهاده بکف دل در جانانه زدند ۳

در ازل باده کشان عهد بمستی بستند
پاس پیمان ازل داشته پیمانه زدند ۴

راه ارباب خرد چون نتوانست زدن
بمی و مغبچه راه من دیوانه زدند ۵

گفت حافظ چو کشید از سر اندیشه نقاب
غزلی را که ملایک در میخانه زدند ۶

ما بصد خرمن پندار ز ره چون نرویم
چون ره آدم بیدار بیکدانه زدند ۷

فیض خوش باش که ما را نتوان از ره برد
رهبران دل ما ساغر شکرانه زدند ۸