غزل ۳۴۶ - هر که حرفی ز کتاب دل ما گوش کند

هر که حرفی ز کتاب دل ما گوش کند
هر چه از هر که شنیده است فراموش کند ۱

تا ابد از دو جهان بیخبر افتد مدهوش
هر که یک جرعه می از ساغر ما نوش کند ۲

لذت مستی بی‌باده ما هر که چشید
کی دگر یاد شراب و هوس هوش کند ۳

هر که دید است رخ او ندهد گوش به پند
چشم خود وقف بر آن زلف و بناگوش کند ۴

افسدوهاست شه عشق که در قریهٔ دل
هرچه یابد همه را بیخود و مدهوش کند ۵

ز آسمان بهر نثارش طبق نور آید
سینهٔ خویش بر اسرار چو سرپوش کند ۶

پخت دل ز آتش سودای غم بیهوده
فیض مگذار که این دیک دگر جوش کند ۷