غزل ۳۵۶ - افلاک را جلالت تو پست میکند

افلاک را جلالت تو پست میکند
املاک را مهابت تو پست میکند ۱

هر جا دلی که عشق تو در وی کند نزول
هوشش رباید و خردش مست میکند ۲

مر پست را عبادت تو میکند بلند
مر نیست را ارادت تو هست میکند ۳

جان را ز آسمان بزمین لطفت آورد
لطف خفی شمارهٔ هر مست میکند ۴

علم رسا احاطه ذرات کاینات
تا قدر او بلند شود پست میکند ۵

سازد ز نطفه قدرت تو صورت عجب
تا جان کند شکار ز تن شست میکند ۶

تا دیده‌اش گشاید در ظلمت افکند
تا سر بلند گردد پا پست میکند ۷

بر اهل خیر چون بگشاید دری بهشت
بر دوزخ آن گشاد دری بست میکند ۸

آزاری ارچه میرسد از گردش سپهر
لیکن تلافی چو دلی خست میکند ۹

جای حوادث است جهان بلند و پست
گاهی کند بلند و گهی پست میکند ۱۰

بیماریی چو دست دهد یا عدو دعا
سعی طبیب و کار زبر دست میکند ۱۱

هر دم که فیض میل جهان دگر کند
دستش گرفته است تو پا پست میکند ۱۲