غزل ۳۵۷ - گاهی بغمزهٔ دلی آباد میکند

گاهی بغمزهٔ دلی آباد میکند
گاهی بلطف غمزدهٔ شاد میکند ۱

آنکو زیاد می نرود یکنفس مرا
شادم اگر مرا نفسی یاد میکند ۲

بیچاره و شکست اسیر بلای عشق
دلرا درین قضیه که امداد میکند ۳

گم گشتگان وادی خونخوار عشق را
سوی جناب دوست که ارشاد میکند ۴

غم بر سر غم آمد و جای نفس نماند
دل تنگ شد که ناله و فریاد میکند ۵

در چشم من سراسر آفاق تیره شد
شام فراق بین که چه بیداد میکند ۶

باد صبا بیار نسیمی ز کوی دوست
کاین بوی دوست عالمی آباد میکند ۷

بر من هر آنچه میرود از محنت و بلا
جرم تو نیست حسن خدا داد میکند ۸

باداست نزد او سخن فیض و شعر او
کی او بدین وسیله مرا یاد میکند ۹