غزل ۳۷۰ - بی تو یکدم نمی‌توانم بود

بی تو یکدم نمی‌توانم بود
خستهٔ غم نمی‌توانم بود ۱

ذرهٔ تا ز من بود باقی
با تو همدم نمی‌توانم بود ۲

بی‌لقایت نمی‌توانم زیست
با لقا هم نمی‌توانم بود ۳

نظری کن مرا ز من بستان
همدم غم نمی‌توانم بود ۴

بنگاهی بلند کن قدرم
بیش ازین کم نمی‌توانم بود ۵

تا بکی غم خورم که غم نخورم
در غم غم نمی‌توانم بود ۶

جام گیتی نمای عشقم ده
کمتر از جم نمی‌توانم بود ۷

عشق سورست و عقل ماتم من
زار ماتم نمی‌توانم بود ۸

فیض میگوید مزن دم سرد
واقف دم نمی‌توانم بود ۹