غزل ۱۱۵۰ - به خدمت لبت آمد به انتجاع شکر

به خِدمَتِ لَبَت آمد به اِنْتِجاعْ شِکَر
که از لَبِ شِکَرینْ بَخشْ یک دو صاعْ شِکَر ۱

تو اِرْتِقا به سَخا جو مگو نه گو آری
نَظَر مَکُن که نِیی یافتْ اِرْتفاعْ شِکَر ۲

لَبِ تو است که شِکَّر زِ عینِ او رویَد
نه مُنْتَظِر که رَسَد نَسْیه از بِقاعْ شِکَر ۳

شِکَر به وَقتِ شِکَر خوردَنَت نَصیبی یافت
که بر مَذاقِ دَهان‌ها بُوَد مُطاعْ شِکَر ۴

بِبَسته‌یی دو لَبْ امروز زان‌ همی‌تَرسَم
که از غَمِ تو بِمانَد زِ اِنْتِفاعْ شِکَر ۵

زِهی نَبات که دارد لَبِ تو کَزْ وِیْ شُد
امیرِ جُمله نَباتاتْ‌ بی‌نِزاعْ شِکَر ۶

دَهان بِبَندم و بَسته شِکَر‌ همی‌خایَم
که تا به جان برَسَد خوش به ابتلاع شِکَر ۷