غزل ۴۷۴ - بیا ساقیا بر سرم نور پاش

بیا ساقیا بر سرم نور پاش
که از حدّ مستی گذشت انتعاش ۱

ز عشقست تا روز مستیش پود
بجز ساقی من از دل خوش قماش ۲

پیاپی بده ساقیا جام می
که بی مستیم نیست ممکن معاش ۳

بده سفال شکسته میم
اگر جام زرین نباشد مباش ۴

اگر محتسب گویدم درچهٔ
بگویم شرابست و مستیست فاش ۵

چه پنهان کنم از که پنهان کنم
بداند کسی گو بدان هر که باش ۶

چو نتوانی از حق نهفتن گنه
چه ترسی ز واعظ بترس از خداش ۷

مرا از درون هست مستی ندام
که دارم ز خود بادهٔ بی تلاش ۸

می کهنه‌ام ار برون نو بنو
فزاید بدل دم بدم انتعاش ۹

ز می آنقدر خرقه‌ام پاک نیست
که پیر مغانش نگیرد بلاش ۱۰

بنوش آنچه در ساغرت میکنند
ترا نیست کاری بدرد وصفاش ۱۱

سر توبه را گر ببرند فیض
ز چشمان ساقی دهد خونبهاش ۱۲