۱۵۱ بار خوانده شده

غزل شمارهٔ ۵۱۳

0
حاشیه

بر سر خسته‌ات بیا دم نزع
تا ترا سر نهم بپا دم نزع

تا که جانرا بپایت افشانم
قدمی رنجه کن بیا دم نزع

زندگی را ز سر دگر گیرم
پرسشی گر کنی مرا دم نزع

آرزوی دل آن بود ای جان
که به بینم رخ ترا دم نزع

نفس باز پس به پیشت اگر
بسپارم خوشا خوشا دم نزع

پیشتر آئی ار دمی خوشتر
که ندارد اثر دوا دم نزع

تا نفس هست ذکر دوست کنم
فیض در خدمتست تا دم نزع
حاشیه ای برای این گوهر بنویس

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.


گوهر قبلی: غزل شمارهٔ ۵۱۲
گوهر بعدی: غزل شمارهٔ ۵۱۴