غزل ۵۲۷ - فدای دوست نکردیم جان و دل صد حیف

فدای دوست نکردیم جان و دل صد حیف
ز اختیار نرستیم ز آب و گل صد حیف ۱

ز عشق حق نزدیم آتشی به جان نفسی
همیشه ز آتش دیویم مشتعل صد حیف ۲

به کام دوست نبودیم یک نفس صد آه
رسید دشمن آخر به کام دل صد حیف ۳

جهاز عقبی باقی نمی‌کنیم دمی
به کار دنیی فانیم مشتغل صد حیف ۴

گذشت عمر نکردیم از سر اخلاص
عبادتی که زند سر ز نور دل صد حیف ۵

نیافت آینه دل صفا ز صیقل ما
بماند در دل ما زنگ ز آب و گل صد حیف ۶

دل از پی هوس و دست رفت از پی دل
به کار دوست نداریم دست و دل صد حیف ۷

به روز داوری از کرده‌های خود باشیم
به نزد دوست چه شرمنده و خجل صد حیف ۸

به راه دوست نرفتی و عمر رفت ای فیض
نکرد روح عزیزان تو را بحل صد حیف ۹