غزل ۵۲۹ - ای تو در لطف و نکوئی طاق

ای تو در لطف و نکوئی طاق
رحم کن بر اسیر قهر فراق ۱

بتو دادیم امیدها هر چند
در بدی کرده‌ایم استغراق ۲

هم تو ما را نگاه دار از خود
ما لنا منک ربنا من واق ۳

کاری از دست ما نمی‌آید
هم تو کن کار ما توئی خلاق ۴

ما همه فانئیم و تو باقی
ما لنا ینفد و مالک باق ۵

طاعت ما پذیر از در لطف
جرم بخشای از ره اشفاق ۶

بر تو بخشایش گنه آسان
صبر بر جان ما بغایت شاق ۷

جگر ما گزید مار هوا
قدر سمعنا و عندک الرتاق ۸

نظری کن ز روی لطف و کرم
فیض را بالعشّی و الاشراق ۹