غزل ۵۹۴ - من ببوی خوش تو دلشادم

من ببوی خوش تو دلشادم
ور نه از خود گرهی بر بادم ۱

شوم از خویش بهر لحظه خراب
کند آن لطف خفی آبادم ۲

بی نسیمت بردم باد صبا
لطف کن تا نهی بر بادم ۳

ای خوش آندم که مرا یاد کنی
ای که یکدم نروی از یادم ۴

لطف پنهان ز دلم باز مگیر
که درین لطف نهانی زادم ۵

لطف تو گر نبود با غم تو
قهر این غم بکند بنیادم ۶

نرسی گر تو بفریاد دلم
از فلک هم گذرد فریادم ۷

بیستون غمت و تیشهٔ صبر
که تو شیرینی و من فرهادم ۸

کمر بندگیت بست چو فیض
از غم هر دو جهان آزادم ۹