غزل ۶۸۰ - فخر دو عالمیم و گدای تو آمدیم

فخر دو عالمیم و گدای تو آمدیم
بر درگه تو بهر عطای تو آمدیم ۱

در گوش ما فتاد بنا گه ندای کن
جستیم از عدم بندای تو آمدیم ۲

ما را نبود هیچ مهمی در آب و خاک
در آتش بلا بهوای تو آمدیم ۳

ما از کجا و خون جگر خوردن از کجا
بر خوان اینجهان بصلای تو آمدیم ۴

این آمدن برای تو بود و برای تو
بهر تو آمدیم و برای تو آمدیم ۵

هم راه را بما تو نمودی ز ابتدا
هم گام گام را بهدای تو آمدیم ۶

با پای سعی خود بکجا میتوان رسید
این راهرا تمام بپای تو آمدیم ۷

این راه پرنشیب و فراز خطیر را
در آرزوی وصل و لقای تو آمدیم ۸

ما را تو میسری و توئی آب روی ما
ما خاکیان ولی نه سزای تو آمدیم ۹

امر امر تست هرچه تو گوئی چنان کنیم
در دایره قدر بقضای تو آمدیم ۱۰

کاری برای خود نکنیم و هوای خود
فرمان بران رای و هوای تو آمدیم ۱۱

هرجا که رفته‌ایم ز بهر تو رفته‌ایم
هرجا که آمدیم برای تو آمدیم ۱۲

تو آن خویش باشی و ما نیز آن تو
ما مای خود نه‌ایم که مای تو آمدیم ۱۳

بی‌فیض تو ز فیض نیاید نفس زدن
در فن شاعری برضای تو آمدیم ۱۴