غزل ۱۱۸۲ - تو چشم شیخ را دیدن میاموز

تو چَشمِ شیخ را دیدنْ مَیاموز
فَلَک را راستْ گَردیدنْ مَیاموز ۱

تو کُل را جمعِ این اَجْزا مَپِنْدار
تو گُل را لُطف و خندیدنْ مَیاموز ۲

تو بُگْشا چَشم تا مَهْتاب بینی
تو مَهْ را نور بَخشیدنْ مَیاموز ۳

تو عقلِ خویش را از میْ نِگَه دار
تو میْ را عقل دُزدیدنْ مَیاموز ۴

تو بازِ عقل را صَیّادی آموز
چُنین بیهوده پَرّیدنْ مَیاموز ۵

یَتیمانِ فِراقَش را بِخَندان
یَتیمان را تو نالیدنْ مَیاموز ۶

دلِ مَظْلوم را ایمِن کُن از تَرس
دلِ او را تو لَرزیدنْ مَیاموز ۷

تو ظالم را مَدِه رُخْصَت به تَاویل
سِتیزا را سِتیزیدنْ مَیاموز ۸

زبان را پَردگی می‌دار چون دل
زبان را پَرده بِدْریدنْ مَیاموز ۹

تو در مَعنی گُشا این چَشمِ سِرّ را
چو گوشَش حَرف بَرچیدنْ مَیاموز ۱۰