غزل ۱۱۸۱ - به سوی ما نگر چشمی برانداز

به سویِ ما نِگَر چَشمی بَرانداز
وَگَر فُرصت بُوَد بوسی دَرانداز ۱

چو کردی نِیَّتِ نیکو مَگَردان
از آن گُلْشَن گُلی بر چاکر انداز ۲

اگر خواهی که روزاَفْزون بُوَد کار
نَظَر بر کارِ ما اَفْزون‌تَر انداز ۳

وَگَر تو فِتْنه انگیزیّ و خودکام
رَها کُن داد و رَسْمی دیگر انداز ۴

نِگون کُن سَرو را هَمچون بنفشه
گُناهِ غُنچه بر نیلوفر انداز ۵

زِ باد و بویِ توست امروز در باغ
درختانْ جُمله رَقّاص و سَرانداز ۶

چو شاخِ لاغَری اَفْزون کُند رَقْص
تو میوه سویِ شاخِ لاغَر انداز ۷

چو آمد خار گُل را اِسْپَری بَخش
چو خَصْم آمد به سوسنْ خَنْجَر انداز ۸

بَرِ عاشق بَری چون سیم بُگْشا
سویِ مُفْلِس یکی مُشتی زَر انداز ۹

بَرآ ای شاهْ شمس الدین تبریز
یکی نوری عجب بر اختر انداز ۱۰