غزل ۱۱۸۶ - چنان مستم چنان مستم من امروز

چُنان مَستم چُنان مَستم من امروز
که پیروزه نمی‌دانم زِ پیروز ۱

به هر رَهْ راهْبَر هُشیار باید
دَرین رَهْ نیست جُز مَجنونْ قُلاوز ۲

اگر زنده‌ست آن مَجْنون بیا گو
زِ من مَجنونیِ نادر بیاموز ۳

اگر خواهی که تو دیوانه گردی
مِثالِ نَقْشِ من بر جامه بَردوز ۴

خَلیل آن روز با آتش‌ همی‌گفت
اگر مویی زِ من باقی‌ست دَرسوز ۵

بِدو می‌گفت آن آتش که ای شَهْ
به پیشَت من بمیرم تو بَرافروز ۶

بهشت و دوزخ آمد دو غُلامَت
تو از غیرِ خدا مَحْفوظ و مَحْروز ۷

پَیاپِیْ می‌سِتان از حَقْ شرابی
ندارد غیرِ عاشق اَنْدَران پوز ۸

بِدِه صِحَّت به بیمارانِ عالَم
که در صِحَّت نه مَعلومی نه مَهْموز ۹

چو ناگفته به پیشِ روح پیداست
چو پوشیده شود بر روح مَرموز؟ ۱۰

خَمُش کُن از خِصالِ شَمسِ تبریز
همان بهتر که باشد گنجْ مَکْنوز ۱۱