غزل ۷۵۶ - دلی داشتم رفت از دست من

دلی داشتم رفت از دست من
کجا آید آن یار در شست من ۱

نه بشناختم قدر والای دل
ربود از کفم طالع پست من ۲

همه تار و پودم ز دل رسته بود
کنون رفت آن مایهٔ هست من ۳

دلی را که پروردهٔ عقل بود
فکند ان هوای زبر دست من ۴

ز دست هوا جام غفلت کشید
کی آید بهوش این سر مست من ۵

گشادم ره طبع و بستم خرد
فغان از گشاد من و بست من ۶

مگر حق گشاید دری فیض را
و گرنه چو می‌آید از دست من ۷