غزل ۷۷۵ - غم عشقت فزون شد چون کنم چون

غم عشقت فزون شد چون کنم چون
شکیب از حد برون شد چون کنم چون ۱

مرا بی جرمی از خود دور کردی
دلم زینغصه خون شد چون کنم چون ۲

بکام اژدهای غم فتادم
نمیدانم که چون شد چون کنم چون ۳

دلی کان با وصالت داشت آرام
کنون در هجر خون شد چون کنم چون ۴

ز عشقت ای پری دیوانه گشتم
سراپایم جنون شد چون کنم چون ۵

بگرداب بلائی مبتلایم
که نتوان زان برون شد چون کنم چون ۶

بلای عشق و بی تابی و مستی
جنون من فنون شد چون کنم چون ۷

دلم در زلف بی‌آرام جا کرد
سکونم بیسکون شد چون کنم چون ۸

نمیگنجد دگر در سینهٔ فیض
غمش از حد برون شد چون کنم چون ۹