غزل ۷۹۲ - گر برفت اندر غمت دل گو برو

گر برفت اندر غمت دل گو برو
جان اگر هم شد فدایت گو بشو ۱

حسن تو ای جان من پاینده باد
هرچه جز تو گو بقربان تو شو ۲

من طمع از خود بریدم آن زمان
که بعشقت جان و دل کردم گرو ۳

هر دمی جانی فدا سازم ترا
در هماندم بخشی از سر جان نو ۴

جان نو بخشد جمالت نو مرا
کهنه را گوید جلالت که برو ۵

هر دمم عیدی و قربان نویست
خلعتی نو روز نو روزی نو ۶

دوست میخواند ترا ای فیض هان
در ره او پای از سر کن بدو ۷