غزل ۸۱۸ - خوشه چین حسنم من گرد خرمنت ای ماه

خوشه چین حسنم من گرد خرمنت ای ماه
بر امید احسانی آمدم بدین درگاه ۱

حسن کم نمی‌گردد ناامید مپسندم
خستهٔ گدائی را از درت مران ای شاه ۲

جز ره تو راهی نیست ز درت پناهی نیست
جز تو پادشاهی نیست لا اله الا الله ۳

چون روم من از کویت چون به جز ره و رویت
هیچ جا نه بینم روی هیچ جا نیابم راه ۴

تا بچند ریزم اشک تا بکی خورم حسرت
ای فراق تو خون ریز وی فراق تو جانکاه ۵

لطف کن مرا جامی از شراب مستانت
تا ز راه لا آیم تا سرای الا الله ۶

وامگیر از فیضت فیض خویش را یکدم
ای ز دامن وصلت دست عاشقان کوتاه ۷