غزل ۸۲۳ - شب و روز در ره تو من مبتلا نشسته

شب و روز در ره تو من مبتلا نشسته
تو گذر کنی نگوئی تو کئی چرا نشسته ۱

ز تو کار بسته دارم دل و جان خسته دارم
بدر طبیب عشقم بامیدها نشسته ۲

چه شود همین تو باشی ره مدعی نباشد
من و شمع ایستاده تو بمدعا نشسته ۳

ز دو چشم نیم خفته باشاره نکته گفته
که برد دل نهفته بکمین ما نشسته ۴

بتو کی رسد نگاهم که ز زلف و چشم و ابرو
برهش سلاح داران همه جابجا نشسته ۵

بتو چون رسد فغانم چو پر از صداست کویت
ز فغان داد خواهان که براهها نشسته ۶

همه رنج و محنت و غم همه درد و سوز و ماتم
سپه بلای عشقت چه بجان ما نشسته ۷

ره خیر ا گر بپوئی دل خستهٔ بجوئی
چو ملک چو حور بینی بدر دعا نشسته ۸

چو ز دست فیض آید به جز از فغان و ناله
چکنم بغیر زاری من در بلا نشسته ۹