غزل ۸۳۷ - دلم را ای خدا از عشق جان ده

دلم را ای خدا از عشق جان ده
روانم را حیات جاودان ده ۱

تن بی جان بود جان فسرده
زمهر خویش جانم را روان ده ۲

بکوی قدس دلرا راه بنما
روانرا سوی علیین نشان ده ۳

ز زندان بدن آزاد گردان
فضای لامکان جان را مکان ده ۴

بگیر ایندوست را از دست دشمن
ز خود بیخود کن از خویشم امان ده ۵

دل مخمور صهبای ازل را
شراب بیغش روحانیان ده ۶

از آن می کز الستم داده بودی
خمارم میکشد بازم از آن ده ۷

ز شهری آمدم بیرون در آغاز
دگر باره بدان شهرم نشان ده ۸

دو عالم تنگ شد بر فیض جایش
ورای ای جهان و آنجهان ده ۹