غزل ۹۰۲ - چه شود گر تو شوی جان کسی

چه شود گر تو شوی جان کسی
شبکی سر زده مهمان کسی ۱

پیشت آرد ز دل و جان خانی
بپذیری بکرم خوان کسی ۲

دل و جان اردل و جان آرد پیش
ای فدای تو دل و جان کسی ۳

همه جانها بفدای تو شود
که تو هم جانی و جانان کسی ۴

گر ملامت کندم واعظ شهر
دل من نیست بفرمان کسی ۵

سخنی رفت ز خوبی گفتم
آیتی آمده در شأن کسی ۶

ظلمت زلف تو کفر است و ضلال
نور رخسار تو ایمان کسی ۷

خال و خط تو و روی چو مهت
آیت و سورت و قرآن کسی ۸

میکند فیض نثارت چه شود
بپذیری بکرم جان کسی ۹