غزل ۹۲۵ - جدا شد از بر من آن انسی روحانی

جدا شد از بر من آن انسی روحانی
شدم اسیر بلای فراق جسمانی ۱

برفت یار و از او ماند حسرتی در دل
من و خیال وی و گفتگوی پنهانی ۲

برفت روشنی چشم و شد جهان تیره
نه شب شناسم و نه روز از پریشانی ۳

بود که بار دگر خدمتش شود روزی
کنم بطلعت او باز دیده نورانی ۴

شود که باز به بینم لقای میمونش
وصال او بمن و من بوصلش ارزانی ۵

بود بنامهٔ مشگین اوفتد نظرم
کشم بدیده از آن سرمهٔ سلیمانی ۶

بدیدن خط او دیده‌ام شود روشن
بخواندن سخنانش کنم گل ‌افشانی ۷

بیا وصال که تا زندگی ز سر گیرم
برو فراق ببر از برم گران جانی ۸

ز فیض تا نفسی هست مژده وصلی
که عن قریب رود زین سراچهٔ فانی ۹