هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از یک فرد ترشرو و بداخلاق صحبت میکند و تلاش میکند با دادن شراب (باده) به او، حالش را بهبود بخشد. شاعر اشاره میکند که این فرد از نوشیدن شراب اجتناب میکند و به جای آن سرکه میآورد. شاعر همچنین هشدار میدهد که شراب انگوری ممکن است باعث کوری شود و از خدا میخواهد که او را از چنین شرابی دور نگه دارد. در نهایت، شاعر پیشنهاد میکند که به جای شراب، آب حیات (آب خضر) به او داده شود.
رده سنی:
16+
این متن شامل مفاهیم فلسفی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و تأثیرات آن ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۲۲۶ - آن یار ترش رو را این سوی کشانیدش
آن یارِ تُرُش رو را این سوی کَشانیدش
زین ساغَرِ خندان رو جامی بِچَشانیدش ۱
زین باده نَخوردهست او زان بارِد و سَرد است او
با این همه بِدْهیدَشْ جامی بِپَزانیدش ۲
او سِرکه چرا آرَد؟ غوره زِ چه اَفْشارَد؟
زان زَهر هَمیبارَد تا جُمله بِدانیدش ۳
آن بادهٔ انگوری نَفْزایَد جُز کوری
پَهْلویِ چُنین باده بِاللّهْ مَنِشانیدش ۴
باشد بُوَدَش سَکْته در گور نباید کرد
زین آبِ خَضِر یک کَف در حَلْق چَکانیدش ۵
زین ساغَرِ خندان رو جامی بِچَشانیدش ۱
زین باده نَخوردهست او زان بارِد و سَرد است او
با این همه بِدْهیدَشْ جامی بِپَزانیدش ۲
او سِرکه چرا آرَد؟ غوره زِ چه اَفْشارَد؟
زان زَهر هَمیبارَد تا جُمله بِدانیدش ۳
آن بادهٔ انگوری نَفْزایَد جُز کوری
پَهْلویِ چُنین باده بِاللّهْ مَنِشانیدش ۴
باشد بُوَدَش سَکْته در گور نباید کرد
زین آبِ خَضِر یک کَف در حَلْق چَکانیدش ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۹۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۲۵ - ریاضت نیست پیش ما همه لطف است و بخشایش
گوهر بعدی:غزل ۱۲۲۷ - رویش خوش و مویش خوش وان طره جعدینش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
