غزل ۱۲۲۸ - ای یوسف مه رویان ای جاه و جمالت خوش

ای یوسُفِ مَه رویان ای جاه و جَمالَت خوش
ای خُسرو و ای شیرین ای نَقْش و خیالَت خوش ۱

ای چهرهٔ تو مَهْ وَش آب است و دَرو آتش
هم آتشِ تو نادر هم آبِ زُلالَت خوش ۲

ای صورتِ لُطفِ حَق نَقْشِ تو خوش است اَلْحَق
ای نَقْشِ تو روحانی وِیْ نورِ جَلالَت خوش ۳

ای مَستیِ هوش آخِر در مِهرْ بِجوش آخِر
در وَصلْ بِکوش آخِر ای صُبحِ وصالَت خوش ۴

ای روزْ زِ رویِ تو شبْ سایهٔ مویِ تو
چون ماه بَرآ امشب ای طالِع و فالَت خوش ۵

گَر لُطف و وصال آری وَرْ جَور و مُحال آری
آمیخته‌یی با جان ای جَور و مُحالَت خوش ۶

دل گفت مرا روزی سالی گُذَرَد زان مَهْ
جان گفت به گوشِ دل کِی دلْ مَهْ و سالَت خوش ۷

تبریز بِگو آخِر با غَمْزهٔ شَمسُ الدّین
کِی فِتْنهٔ جادویان ای سِحْرِ حَلالَت خوش ۸