غزل ۱۲۲۹ - زلفی که به جان ارزد هر تار بشوریدش

زُلفی که به جان اَرْزَد هر تار بِشوریدَش
بَسْ مُشکِ نَهان دارد زِنهار بِشوریدَش ۱

در شامِ دو زُلفِ او صد صُبحِ نَهان بیش است
هر لحظه و هر ساعت صد بار بِشوریدَش ۲

آن دولَتِ عالَم را وان جَنَّتِ خُرَّم را
کَزْ وِیْ شِکُفَد در جانْ گُلْزار بِشوریدَش ۳

آن باده هَمی‌جوشَد وَزْ خَلْق هَمی‌پوشَد
تا روی شود از وِیْ خَمّار بِشوریدَش ۴

چَشم و دِلِ مَریَم شُد روشن از آن خُرما
نَخلی‌‌‌ست از آن خُرما پُربار بِشوریدَش ۵

گُم گشت دلِ مِسکین اَنْدَر خَمِ زُلفِ او
باشد که پَدید آید بسیار بِشوریدَش ۶

شَمسُ الْحَقِ تبریزی در عشقْ مسیح آمد
هر کَس که از او دارد زُنّار بِشوریدَش ۷