غزل ۲۷۱ - من هر چه دیده‌ام ز دل و دیده دیده‌ام

من هر چه دیده‌ام ز دل و دیده دیده‌ام
گاهی ز دل بود گله، گاهی ز دیده‌ام ۱

من هر چه دیده‌ام ز دل و دیده‌ام کنون
از دل ندیده‌ام همه از دیده دیده‌ام ۲

آه دهن دریده مرا فاش کرد راز
او را گناه نیست، منش برکشیده‌ام ۳

اول کسی که ریخته است آب روی من
اشک است کش به خون جگر پروریده‌ام ۴

عمری بدان امید که روزی رسم به کام
سودای خام پخته‌ام و نا رسیده‌ام ۵

تا مهر ماه چهره تو در دلم نشست
از مهر و ماه مهر بکلی بریده‌ام ۶

عشقت به جان خریدم و قصدم به جان کند
بر جان خویش دشمن جان را گزیده‌ام ۷

بازا که در غم تو به بازار عاشقان
جان را بداده و غم عشقت خریده‌ام ۸

شیدا صفت شراب غمت خورده‌ام بسی
لیکن ز باغ وصل تو یک گل نچیده‌ام ۹

گویند بوی زلف تو جان تازه می‌کند
سلمان قبول کن که من از جان شنیده‌ام ۱۰