غزل ۱ - دل به بوی وصل آن گل آب و گل را ساخت جا غزل ۲ - امشب من و تو هردو، مستیم، ز می اما غزل ۳ - ز شراب لعل نوشین من رند بی نوا را غزل ۴ - به دست باد گهگاهی سلامی می‌رسان یارا غزل ۵ - مگس‌وار از سر خوان وصال خود مران ما را غزل ۶ - زان پیش کاتصال بود خاک و آب، را غزل ۷ - نظری نیست، به حال منت ای ماه، چرا؟ غزل ۸ - نقش است هر ساعت ز نو، این دور لعبت باز را غزل ۹ - خیال نرگس مستت، ببست خوابم را غزل ۱۰ - ای که روی تو، بهشت دل و جان است مرا! غزل ۱۱ - ز درد عشق، دل و دیده خون گرفت مرا غزل ۱۲ - ای که بر من می‌کشی خط و نمی‌خوانی مرا! غزل ۱۳ - نور چشمی و به مردم، نظری نیست تو را غزل ۱۴ - محتسب گوید: که بشکن، ساغر و پیمانه را غزل ۱۵ - اگر حسن تو بگشاید، نقاب از چهره دعوی را غزل ۱۶ - یارب به آب این مژه اشکبار ما غزل ۱۷ - ره، خرابات است و درد سالخورده، پیر ما غزل ۱۸ - من کیستم؟ تا با شدم، سودای دیدار شما غزل ۱۹ - قبله ما نیست، جز محراب ابروی شما غزل ۲۰ - بی‌گل رویت ندارد، رونقی بستان ما غزل ۲۱ - نوبهار و عشق و مستی، خاصه در عهد شباب غزل ۲۲ - چشمه چشم من از سرو قدت یابد، آب غزل ۲۳ - چشمم از پرتو خورشید رخت، گیرد آب غزل ۲۴ - جمال خود منما، جز به دیده پر آب غزل ۲۵ - غمزه سرمست ساقی، بی‌شراب غزل ۲۶ - ای گل رخسار تو! برده ز روی گل، آب غزل ۲۷ - ز باغ وصل تو یابد، ریاض رضوان، آب غزل ۲۸ - از لب لعل توام، کار به کام است، امشب غزل ۲۹ - جان نیاید در نشاط، الا که بر بوی حبیب غزل ۳۰ - خسته‌ام ای یارو ندارم، طبیب غزل ۳۱ - باز آمد ای بخت همایون به سعادت غزل ۳۲ - در سرم زلف تو، سودا انداخت غزل ۳۳ - به آستین ملالم مران، که من به ارادت غزل ۳۴ - خوشا! دلی که گرفتار زلف دلبند است غزل ۳۵ - مرا ز هر دوجهان، حضرت تو، مقصود است غزل ۳۶ - هرکه از خود خبری دارد، ازو بی‌خبر است غزل ۳۷ - ترکم، عرب مثال، چنگ بر عذار بست غزل ۳۸ - من خراباتیم و باده پرست غزل ۳۹ - غمزه بیمار یار، از ناتوانی خوشترست غزل ۴۰ - دلی چو زلف تو سر تا به پای، جمله شکست غزل ۴۱ - گر بدین شیوه کند، چشم تو مردم را مست غزل ۴۲ - ای دل شوریده جان، نیست شو از هر چه هست غزل ۴۳ - تا بر نخیزی، از سر دنیا و هر چه هست غزل ۴۴ - از کوی مغان، نیم شبی، ناله نی، خاست غزل ۴۵ - بیا که بی لب لعل تو، کار من، خام است غزل ۴۶ - تا بدیدم حلقه زلف تو، روز من، شب است غزل ۴۷ - از بار فراق تو مرا، کار خراب است غزل ۴۸ - عاشقان را از جمالش، روز بازار امشب است غزل ۴۹ - تا به هوای تو دل، از سر جان، برنخاست غزل ۵۰ - شب فراق، چو زلفت اگر چه تاریک است غزل ۵۱ - من خیال یار دارم، گر کسی را بر دل است غزل ۵۲ - مستی و عشق از ازل، پیشه و آیین ماست غزل ۵۳ - رفیقان! کاروان، امشب، روان است غزل ۵۴ - چشم سر مست خوشت، فتنه هشیاران است غزل ۵۵ - زلال جام خضر، دردی مدام من است غزل ۵۶ - این چه داغی است که از عشق تو بر جان من است غزل ۵۷ - فراق روی تو از شرح و بسط، بیرون است غزل ۵۸ - شب است و بادیه و دل، فتاده از راه است غزل ۵۹ - چشم مخمور تو تا در خواب مستی خفته است غزل ۶۰ - امشب، چراغ مجلس ما، در گرفته است غزل ۶۱ - تا در سرم، ز زلف تو، سودا فتاده است غزل ۶۲ - تا زماه طلعتت، طرف نقاب، افتاده است غزل ۶۳ - روزی از رویت، مگر طرف نقاب، افتاده است غزل ۶۴ - خواب مستی کرده چشمت، در خمار افتاده است غزل ۶۵ - نه ز احوال دل بی‌خبرانت، خبری است غزل ۶۶ - بویی از خاک رهت، همره باد سحری است غزل ۶۷ - مشنو، که مرا از درت، اندیشه دوری است غزل ۶۸ - بر سر کوی یقین، کعبه و بتخانه، یکی است غزل ۶۹ - حلقه زلف تو، سرمایه هر سودایی است غزل ۷۰ - باز جانم، هدف تیر کمان ابرویی است غزل ۷۱ - جان من می‌رقصد از شادی، مگر یار آمده‌ست غزل ۷۲ - در ازل، با تو مرا، شرط و قراری بودست غزل ۷۳ - عاشقان را شوق مستی، از شرابی دیگرست غزل ۷۴ - دل ز جا برخاست ما را، وصل او بر جا نشست غزل ۷۵ - درون، ز غیر بپرداز و ساز، خلوت دوست غزل ۷۶ - مشک ریزان می‌جهد، باد صبا از کوی دوست غزل ۷۷ - من لاف چون زنم، که سرم را هوای توست غزل ۷۸ - هست آرام دل، آن را که دلارامی هست غزل ۷۹ - بی‌وفا می‌خواندم، آن بی‌وفا، پیداست کیست غزل ۸۰ - یار ما را یار بسیارست تا او یار کیست غزل ۸۱ - سرو خواند، با تو خود را راست، اما راست نیست غزل ۸۲ - شب فراق تو را روز وصل، پیدا نیست غزل ۸۳ - بیمار غمت را، به جز از صبر دوا نیست غزل ۸۴ - داغ سودای تو بر جان رهی تنها نیست غزل ۸۵ - چشم من گوش خیالت دارد، اما خواب نیست غزل ۸۶ - عاشق سر مست را، با دین و دنیا کار نیست غزل ۸۷ - می‌کشم دردی که درمانیش، نیست غزل ۸۸ - بهار باغ و گل امروز، گوییا خوش نیست غزل ۸۹ - دل می‌خرد حبیب و مرا این متاع نیست غزل ۹۰ - درد عشق تو که جز جان منش، منزل نیست غزل ۹۱ - اگر غمی است مرا بر دل، از غمش غم نیست غزل ۹۲ - حاصلی، زین دور غم فرجام، نیست غزل ۹۳ - خسته باد آن دل، که از تیر جفایش خسته نیست غزل ۹۴ - ما را به جز از عشق تو، در خانه کسی نیست غزل ۹۵ - سرو را، پیش قدت، منصب بالایی نیست غزل ۹۶ - هر که چون سروم، گل اندامی نداشت غزل ۹۷ - تیر خدنگ غمزه‌ات، از جان ما گذشت غزل ۹۸ - چند گویم، در فراقت کابم از سر گذشت؟ غزل ۹۹ - بر دل من تا خیال آن پری پیکر، گذشت غزل ۱۰۰ - از سر دنیا و دین، مردانه در خواهم گذشت غزل ۱۰۱ - آب چشمم راز دل، یک یک، به مردم، باز گفت غزل ۱۰۲ - هر که با، عشق آشنا شد، زحمت جان، بر نتافت غزل ۱۰۳ - دل، در برم گرفت و پی یار من برفت غزل ۱۰۴ - بر سر کوی غمش، بی سروپا باید رفت غزل ۱۰۵ - باز دل سودای آن زنجیر مو، از سر گرفت غزل ۱۰۶ - سلطان عشق، ملک دل و دین، فرو گرفت غزل ۱۰۷ - سر، در رهش، نهادم و کاری به سر، نرفت غزل ۱۰۸ - آمد به برج عاشقان، ماه مبارک منزلت غزل ۱۰۹ - هر آن حدیث که از عشق می‌کند، روایت غزل ۱۱۰ - ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت غزل ۱۱۱ - آن پری چهره که ما را نگران می‌دارد غزل ۱۱۲ - بیا که ملک جمال تو را، زوال مباد غزل ۱۱۳ - در ازل، عکس می لعل تو در جام، افتاد غزل ۱۱۴ - تشنه خود را دمی، لعل تو، آبی نداد غزل ۱۱۵ - تحریر شرح شوقت، طومار، بر نتابد غزل ۱۱۶ - اگر روزی، نگارم را سوی بستان، گذار افتاد غزل ۱۱۷ - نه تنها، بر سر کوی تو ما را، کار، می‌افتد غزل ۱۱۸ - من امروز، از میی مستم، که در ساغر نمی‌گنجد غزل ۱۱۹ - هر دمم، چهره به خون مژه، تر می‌گردد غزل ۱۲۰ - ترک چشم تو، که با تیر و کمان می‌گردد غزل ۱۲۱ - روی تو آب چشمه خورشید می‌برد غزل ۱۲۲ - به حضرت تو، که یارد، که قصه‌ای ز من آرد؟ غزل ۱۲۳ - مسپار دل، به هر کس، که رخ چو ماه دارد غزل ۱۲۴ - گراز تن جان شود معزول، عشقت جای آن دارد غزل ۱۲۵ - هر ذره که عکسی، ز رخ یار، ندارد غزل ۱۲۶ - جان زندگی از چشمه پرنوش تو دارد غزل ۱۲۷ - این یار که من دارم، ازین یار که دارد؟ غزل ۱۲۸ - دام زلف تو به هر حلقه، طنابی دارد غزل ۱۲۹ - دل نصیب از گل رخسار تو، خاری دارد غزل ۱۳۰ - باد هوای کویت، گرد از جهان برآرد غزل ۱۳۱ - نه قاصدی که پیامی، به نزد یار برد غزل ۱۳۲ - کیست که قصهٔ مرا پیش نگار من برد؟ غزل ۱۳۳ - چشمت به خواب چشم مرا خواب می‌برد غزل ۱۳۴ - ز کویش نسیم صبا بوی برد غزل ۱۳۵ - خاک آن بادم که از خاک درت بویی برد غزل ۱۳۶ - یارم به وفا وعده بسی داد و جفا کرد غزل ۱۳۷ - آخرت روزی ز سلمان یاد می‌بایست کرد غزل ۱۳۸ - سحرگه بلبلی آواز می‌کرد غزل ۱۳۹ - عذارت خط به بخت ما درآورد غزل ۱۴۰ - ناتوان چشم توام گرچه به زنهار آورد غزل ۱۴۱ - لطف جانبخش تو جانم ز عدم باز آورد غزل ۱۴۲ - باد سحر از کوی تو بویی به من آورد غزل ۱۴۳ - جز نقش صورتت دل، نقشی نمی‌پذیرد غزل ۱۴۴ - گرچه در عهد تو عاشق به جفا می‌میرد غزل ۱۴۵ - دل برد دلبر و در دام بلاش اندازد غزل ۱۴۶ - گر وقت سحر، بادی از کوی تو برخیزد غزل ۱۴۷ - آخر این درد دل من به دوایی برسد غزل ۱۴۸ - گل فردوس چه باشد که به روی تو رسد غزل ۱۴۹ - جانم رسید از غم به جان، گویی به جانان کی رسد؟ غزل ۱۵۰ - دلی که شیفته یار دلربا باشد غزل ۱۵۱ - بر منت ناز و ستم، گرچه به غایت باشد غزل ۱۵۲ - ما را که شور لعلش، در سر مدام باشد غزل ۱۵۳ - اسیر بند گیسویت، کجا در بند جان باشد غزل ۱۵۴ - صنمی اگر جفایی کند آن جفا نباشد غزل ۱۵۵ - ما را به جز خیالت، فکری دگر نباشد غزل ۱۵۶ - مستور در ایام تو معذور نباشد غزل ۱۵۷ - دل شکسته من تا به کی حزین باشد؟ غزل ۱۵۸ - هر سینه کجا محرم اسرار تو باشد؟ غزل ۱۵۹ - مجموع درونی که پریشان تو باشد غزل ۱۶۰ - چو زلف آن را که سودای تو باشد غزل ۱۶۱ - خوش دولتی است عشقت تا در سر که باشد غزل ۱۶۲ - مرا که چون تو پری چهره دلبری باشد غزل ۱۶۳ - شبهای فراقت را، آخر سحری باشد غزل ۱۶۴ - دلم را جز سر زلفت، دگر جایی نمی‌باشد غزل ۱۶۵ - مرا هوای تو از سر بدر نخواهد شد غزل ۱۶۶ - من چه دانستم که هجر یار چندین در کشد؟ غزل ۱۶۷ - یار به زنجیر زلف، باز مرا می‌کشد غزل ۱۶۸ - می‌کشم خود را و بازم دل بسویش می‌کشد غزل ۱۶۹ - باد سحر از بوی تو دم زد، همه جان شد غزل ۱۷۰ - آن جان عزیز نیست که در کار ما نشد غزل ۱۷۱ - نظری کن که دل از جور فراقت خون شد غزل ۱۷۲ - نگارینا به صحرا رو، که بستان حله می‌پوشد غزل ۱۷۳ - ز صبا سنبل او دوش به هم بر می‌شد غزل ۱۷۴ - نمی‌دانم که نی چون من چرا بسیار می‌نالد؟ غزل ۱۷۵ - غوغای عشق دوشم، ناگاه بر سر آمد غزل ۱۷۶ - جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد غزل ۱۷۷ - خوش آمد باد نوروزی، خوش آمد غزل ۱۷۸ - گل که خوش طلعت و خوشبو آمد غزل ۱۷۹ - سلام حال بیماران رسانیدن صبا داند غزل ۱۸۰ - کسی که قصه درد مرا نمی‌داند غزل ۱۸۱ - تو را آنی است در خوبی که هرکس آن نمی‌داند غزل ۱۸۲ - جان ما را دل بماند از ما و ما را دل نماند غزل ۱۸۳ - زلف و رخسار تو را شام و سحر چون خواند؟ غزل ۱۸۴ - لاابالی وار، دستی بر جهان خواهم فشاند غزل ۱۸۵ - در خرابات مرا دوش به دوش آوردند غزل ۱۸۶ - چشم مخمور تو مستان را به هم بر می‌زند غزل ۱۸۷ - هر شب از کویت مرا سر مست و شیدا می‌کشند غزل ۱۸۸ - هر شبی سودای چشمش بر سرم غوغا کند غزل ۱۸۹ - حاشا که تا سلمان بود، ترک می و ساغر کند غزل ۱۹۰ - هر شب این اندیشه در بر غنچه را دل خون کند غزل ۱۹۱ - هر زمان عشقش سر از جایی دگر بر می‌کند غزل ۱۹۲ - بوی زلف او دماغ جان معطر می‌کند غزل ۱۹۳ - سنبلت را صبا بر گل مشوش می‌کند غزل ۱۹۴ - چشم مستت گرچه با ما ترک تازی می‌کند غزل ۱۹۵ - با سر زلفش دلم، پیوند جانی می‌کند غزل ۱۹۶ - آنها که مقیمان خرابات مغانند غزل ۱۹۷ - گاه در مصطبه دردی کش رندم خوانند غزل ۱۹۸ - خام خم را ز لبت، رنگ اگر وام کنند غزل ۱۹۹ - اهل دل را به خرابات مغان ره ندهند غزل ۲۰۰ - خیال زلف تو چشمم به خواب می‌بیند غزل ۲۰۱ - اگرم بر سر آتش بنشانی چون عود غزل ۲۰۲ - آن پری کیست که از عالم جان روی نمود؟ غزل ۲۰۳ - آنجا که عشق آمد کجا پند و خرد را جا بود؟ غزل ۲۰۴ - دوشم آن گلچهره در آغوش بود غزل ۲۰۵ - گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این بود غزل ۲۰۶ - ماهی ار ماه فلک را از کمان ابرو بود غزل ۲۰۷ - دی دیده از خیال رخش بازمانده بود غزل ۲۰۸ - همچنان مهر توام مونس جان است که بود غزل ۲۰۹ - جان شیرین گر قبول چون تو جانانی بود غزل ۲۱۰ - سر سودای تو هرگز ز سر ما نرود غزل ۲۱۱ - از چشم من خیال قدش کی برون رود؟ غزل ۲۱۲ - باد صبا به باغ به بوی تو می‌رود غزل ۲۱۳ - آن سرو بین که باز چه رعنا همی رود غزل ۲۱۴ - گرز خورشید جمالت ذره‌ای پیدا شود غزل ۲۱۵ - آن که باشد که تو را بیند و عاشق نشود؟ غزل ۲۱۶ - دل ز وصل او نشان بی‌نشانی می‌دهد غزل ۲۱۷ - یار دل می‌جوید و عاشق روانی می‌دهد غزل ۲۱۸ - بگذار تا ز طرف نقابت شود پدید غزل ۲۱۹ - دل پی دلدار رفت و دیده چو این حال دید غزل ۲۲۰ - مانده یک ذره از آن دل که هوای تو گزید غزل ۲۲۱ - ما رقمی می‌کشیم، تا به چه خواهد کشید غزل ۲۲۲ - چه نویسم که دل از درد فراقت چه کشید؟ غزل ۲۲۳ - پیر من از میکده بویی شنید غزل ۲۲۴ - مرا از آینهٔ سخت روی سخت آید غزل ۲۲۵ - بگو ای ماه تا ساقی ز می مجلس بیاراید غزل ۲۲۶ - از توبه ریایی، کاری نمی‌گشاید غزل ۲۲۷ - چو چشمت هرگزم چشمی به چشمم در نمی‌آید غزل ۲۲۸ - چون خاک شوم وز گل من خار برآید غزل ۲۲۹ - صفت خرابی دل، به حدیث کی درآید؟ غزل ۲۳۰ - وصلت به جان خریدن، سهل است، اگر برآید غزل ۲۳۱ - نامم به زبان بردن، گیرم که نمی‌شاید غزل ۲۳۲ - مرا که نقش خیال تو در درون آید غزل ۲۳۳ - یار می‌آید و در دیده چنان می‌آید غزل ۲۳۴ - چو رویت هرگزم نقشی به خاطر در نمی‌آید غزل ۲۳۵ - کار شد تنگ برین دل، خبر یار کنید غزل ۲۳۶ - ای عمر باز رفته، نمی‌آیی از سفر غزل ۲۳۷ - پرده از رویش ای صبا بردار! غزل ۲۳۸ - زحمت ما می‌دهی، زاهد تو را با ما چه کار غزل ۲۳۹ - سالک راه تو را با مالک رضوان چه کار؟ غزل ۲۴۰ - زین پیش داشت یار غم کار و بار یار غزل ۲۴۱ - چوگان زلفش از دل من برد گو ببر غزل ۲۴۲ - می‌برد سودای چشم مستش از راهم دگر غزل ۲۴۳ - یا رب این ماییم از آن جان جهان افتاده دور غزل ۲۴۴ - در مسجد چه زنی اینک در میکده باز غزل ۲۴۵ - زلفین سیه خم به خم اندر زده‌ای باز غزل ۲۴۶ - بر گل رفتم از غالیه تر زده‌ای باز غزل ۲۴۷ - کارها دارد دل من با لب جانان هنوز غزل ۲۴۸ - هست پیغامی مرا کو قاصدی مشکین نفس غزل ۲۴۹ - در زلف خویش پیچ و ازو حال ما بپرس غزل ۲۵۰ - ای صبا برخیز و کوی دلستان ما بپرس غزل ۲۵۱ - ما از در او دور و چنین بر در و بامش غزل ۲۵۲ - در خرابات مغان مست و بهم بر زده دوش غزل ۲۵۳ - عارفا لعل لبش می می‌دهد هشیار باش غزل ۲۵۴ - کار دنیا نیست چندان کار و باری، گو مباش غزل ۲۵۵ - مست حسنی که ندارد خبر از آفاقش غزل ۲۵۶ - آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش غزل ۲۵۷ - چون تحمل می‌کند تن صحبت پیراهنش غزل ۲۵۸ - نعره زنان آمدم بر در میخانه دوش غزل ۲۵۹ - ماییم به پای تو در افکنده سر خویش غزل ۲۶۰ - نداشت این دل شوریده تاب سودایش غزل ۲۶۱ - می‌کند غارت صبر و دل و دین سودایش غزل ۲۶۲ - چند گویی با تو یک شب روز گردانم چو شمع غزل ۲۶۳ - درد سری می‌دهد، عقل مشوش دماغ غزل ۲۶۴ - ای به دیدار توام، دیده گریان مشتاق! غزل ۲۶۵ - به غیر صورت او هر چه آیدم در دل غزل ۲۶۶ - به مهر روی تو خواهم رسید، ذره مثال غزل ۲۶۷ - ای جان نازنین من ای آرزوی دل غزل ۲۶۸ - ساقی ایام گل آمد، حبذا ایام گل غزل ۲۶۹ - ای بهم برزده زلف تو سراسر کارم غزل ۲۷۰ - آرزو دارم ز لعلش تا به لب جام مدام غزل ۲۷۱ - من هر چه دیده‌ام ز دل و دیده دیده‌ام غزل ۲۷۲ - به چشمانت که تا رفتی، به چشمم بی‌خور و خوابم غزل ۲۷۳ - بر زلف تو من بار دگر توبه شکستم غزل ۲۷۴ - هر خدنگی که ز دست تو به جان می‌رسدم غزل ۲۷۵ - من سرگشته به دست تو کجا افتادم؟ غزل ۲۷۶ - بر سر کوی دلارام، به جان می‌گردم غزل ۲۷۷ - دیشب از خود چون مه سی روزه پنهان آمدم غزل ۲۷۸ - چو شمعم در غمت سوزان و اشک از دیده می‌بارم غزل ۲۷۹ - بی دوست من از باغ ارم یاد نیارم غزل ۲۸۰ - به سر کوی تو سوگند، که تا سر دارم غزل ۲۸۱ - از گلستان رویت، در دیده خار دارم غزل ۲۸۲ - من حیران نه آن صیدم که از قید تو بگریزم غزل ۲۸۳ - صبح محشر که من از خواب گران برخیزم غزل ۲۸۴ - تا نفس هست به یاد تو برآید نفسم غزل ۲۸۵ - حاشا که من بنالم، ور تن شود چو نالم غزل ۲۸۶ - عزم آن دارم که با پیمانه پیمانی کنم غزل ۲۸۷ - کمترین صید سر زلف کمند تو منم غزل ۲۸۸ - تو می‌روی و بر آنم که در پی تو برانم غزل ۲۸۹ - بر افشان آستین تا من ز خود دامن برافشانم غزل ۲۹۰ - تو می‌روی و من خسته باز می‌مانم غزل ۲۹۱ - به درد دل گرفتارم دوای دل نمی‌دانم غزل ۲۹۲ - ز آب مژگان هر شبی خرقه نمازی می‌کنم غزل ۲۹۳ - همیشه نرگس مست تو را بیمار می‌بینم غزل ۲۹۴ - بیم آن است که در صومعه دیوانه شوم غزل ۲۹۵ - در رکابت می‌دوم تا گوی چوگانت شوم غزل ۲۹۶ - سؤالی می‌کنم، چیزی نه بیش از پیش می‌خواهم غزل ۲۹۷ - ما روی دل به خانه خمار کرده‌ایم غزل ۲۹۸ - ما به دور باده در کوی مغان آسوده‌ایم غزل ۲۹۹ - از سر کوی تو ما بی سر و سامان رفتیم غزل ۳۰۰ - در راه غمت کرده ز سر پای بپویم غزل ۳۰۱ - دل من زنده می‌گردد به بوی وصل دلداران غزل ۳۰۲ - ای آب آتش رنگ تو، بر باد داده خاک من غزل ۳۰۳ - سرو من سنبل تر بر زده بر گل پرچین غزل ۳۰۴ - مسکین تنم به بویت، خو کرده است با جان غزل ۳۰۵ - هر که را مقصود، حسن عارض است از دلبران غزل ۳۰۶ - ای چین سر زلفت، ماوای دل سلمان غزل ۳۰۷ - من هشیار با مستان ندارم روی بنشستن غزل ۳۰۸ - تا کی آخر خاطر اندر بند هجران داشتن؟ غزل ۳۰۹ - نخواهم از سر کویش، به صد چندین جفا رفتن غزل ۳۱۰ - خجالت دارم از کویت، ز بس درد سر آوردن غزل ۳۱۱ - خیال خود همه باید، ز سر به در کردن غزل ۳۱۲ - چندان فتاد ما را، کار از شراب خوردن غزل ۳۱۳ - یار ما رندست و با او یار می‌باید شدن غزل ۳۱۴ - خواهیم چون زلیخا، یوسف رخی گزیدن غزل ۳۱۵ - سر کویش هوس داری، خرد را پشت پایی زن غزل ۳۱۶ - مفتاح فتوح از در میخانه طلب کن غزل ۳۱۷ - نو بهار است ای صنم، عیش بهار آغاز کن غزل ۳۱۸ - جز بند زلفش ای دل دیوانه جا مکن غزل ۳۱۹ - جان قتیل توست، بردارش مکن غزل ۳۲۰ - ای وصالت آرزوی جان غم فرسود من غزل ۳۲۱ - بیخ عشق تو نشاندند بتا! در دل من غزل ۳۲۲ - ای غبار خاک پایت توتیای چشم من غزل ۳۲۳ - ای درد عشق دل شکنت، آرزوی من غزل ۳۲۴ - قدم خمیده گشت، ز بار بلاست این غزل ۳۲۵ - خوش آمدی، ز کجا می‌روی؟ بیا بنشین غزل ۳۲۶ - گر مطربی رودی زند، بی می ندارد آبرو غزل ۳۲۷ - هندوی زلف سرکشت با تو نشسته روبرو غزل ۳۲۸ - با آنکه آبم برده‌ای، یکباره دست از ما مشو غزل ۳۲۹ - آمد آن خسرو خوبان جهان از باکو غزل ۳۳۰ - باز می‌افکند آن زلف کمند افکن او غزل ۳۳۱ - ای سر سودای من رفته در سودای تو غزل ۳۳۲ - داشتم روزی دلی بر من بسی بیداد ازو غزل ۳۳۳ - دورم از جانان و مسکین آنکه شد مهجور ازو غزل ۳۳۴ - بیمار و بر افتاد نفس دوش سحرگه غزل ۳۳۵ - ای پسر نیستی ز هستی به غزل ۳۳۶ - ای آنکه رخ و زلف تو آرایش دیده غزل ۳۳۷ - سرو سهی که کارش بالا بود همیشه غزل ۳۳۸ - صوفی ز سر توبه شد با سر پیمانه غزل ۳۳۹ - باز بیمار خودم ساختی و خوش کردی غزل ۳۴۰ - دلا من قدر وصل او ندانستم تو می‌دانی غزل ۳۴۱ - هر دم به تیز غمزه دلم را چه می‌زنی؟ غزل ۳۴۲ - مسکین دل من گم شد و کردم طلب وی غزل ۳۴۳ - ماییم به کوی یار دلجوی غزل ۳۴۴ - از چنگ فراقم نفسی نیست رهایی غزل ۳۴۵ - تا سودا شب نقاب صبح صادق کرده‌ای غزل ۳۴۶ - لعل را بر آفتاب حسن گویا کرده‌ای غزل ۳۴۷ - ای نور دیده باز گو جرمی که از ما دیده‌ای غزل ۳۴۸ - در خیل تو گشتیم، بسی از همه بابی غزل ۳۴۹ - جان ندارد بی لب شیرین جانان لذتی غزل ۳۵۰ - خنک صبا که ز زلفش، خلاص یافت نفسی غزل ۳۵۱ - ای میوه رسیده ز بستان کیستی غزل ۳۵۲ - خورشید رخا سایه ز ما باز گرفتی غزل ۳۵۳ - دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی غزل ۳۵۴ - به نیازی که با خدا داری غزل ۳۵۵ - چه می‌بری دل ما چون نگه نمی‌داری؟ غزل ۳۵۶ - دل بر سر کوی تو نهادیم به خواری غزل ۳۵۷ - نمی‌پرسی ز حال ما، نه از ما یاد می‌آری غزل ۳۵۸ - سری از سر نه ار با ما سر مهر و وفا داری غزل ۳۵۹ - ترک من می‌آیی و دلها به یغما می‌بری غزل ۳۶۰ - نصیحت می‌کند هر دم مرا زاهد به مستوری غزل ۳۶۱ - ای نسیم صبح بوی جانفزا می‌آوری غزل ۳۶۲ - رفتی از دست من ای یار و نه آن شهبازی غزل ۳۶۳ - ز سودای رخ و زلفش، غمی دارم شبانروزی غزل ۳۶۴ - صنما مرده آنم که تو جانم باشی غزل ۳۶۵ - گراز دور الستت هست جامی باقی ای ساقی غزل ۳۶۶ - تا توانی مده از کف به بهار ای ساقی غزل ۳۶۷ - ای مه برا شبی خوش، ناز و عتاب تا کی؟ غزل ۳۶۸ - نه در کوی تو می‌یابم مجالی غزل ۳۶۹ - جز باد همدمی نه که با او زنم دمی غزل ۳۷۰ - سوز تو کجا گیرد، در خرمن هر خامی؟ غزل ۳۷۱ - ساقی ز جام مستی ما را رسان به کامی غزل ۳۷۲ - همرنگ رویش در چمن، گل یاسمن گردید می غزل ۳۷۳ - رسولا، خدا را به جایی که دانی غزل ۳۷۴ - هر که از روی تواضع بنهد پیشانی غزل ۳۷۵ - بازا که بی حضورت، خوش نیست زندگانی غزل ۳۷۶ - تو در خواب خوشی، احوال بیماران چه می‌دانی؟ غزل ۳۷۷ - به صنوبر قد دلکشش اگر ای صبا گذری کنی غزل ۳۷۸ - می‌آیی و دمی دو سه در کار می‌کنی غزل ۳۷۹ - گفتم: خیال وصلت گفتا: بخواب بینی غزل ۳۸۰ - تو را وقتی رسد صوفی که با جانانه بنشینی غزل ۳۸۱ - گلرخا برخیز و بنشان سرو را بر طرف جوی غزل ۳۸۲ - مبارک منزلی، کانجا فرود آید چو تو ماهی غزل ۳۸۳ - مکن عیب من مسکین اگر عاشق شدم جایی غزل ۳۸۴ - کشیده کار ز تنهایم به شیدایی غزل ۳۸۵ - چشم داریم که دلبستگی بنمایی غزل ۳۸۶ - تو شمع مجلس انسی و از صفا همه رویی غزل ۳۸۷ - هزارت دیده می‌بینم که می‌بینند هر سویی