غزل ۱۲۴۵ - آن که بیرون از جهان بد در جهان آوردمش

آن کِه بیرون از جهان بُد در جهانْ آوَرْدَمَش
وان کِه‌‌‌ می‌کرد او کَرانه در میانْ آوَرْدَمش ۱

آن کِه عشوه کارِ او بُد عشوه‌یی بِنْمودَمَش
وان کِه از من سَر کَشیدی کَش کَشانْ آوَرْدَمش ۲

آن کِه هر صُبحی تَقاضا‌‌‌ می‌کُند جانْ را زِ من
از تَقاضا بر تَقاضا من به جانْ آوَرْدَمش ۳

جانِ سَرگَردان که گُم شُد در بیابانِ فِراق
از بیابان‌‌ها سویِ دارُالْاَمانْ آوَرْدَمش ۴

گفت جان من‌‌‌ می‌نَیایَم تا بِنَنْمایی نشان
کو نِشان؟ کو مُهرِ سُلطان؟ من نِشانْ آوَرْدَمش ۵

مِهْربانی کردن این باشد که بَستم دستِ دُزد
دست بَسته پیشِ میرِ مِهْربانْ آوَرْدَمش ۶

چون که یک گوشه‌ی رَدایِ مُصْطَفیٰ آمد به دست
آن کِه بُد در قَعْرِ دوزخ در جِنانْ آوَرْدَمش ۷