غزل ۱۲۵۷ - چون تو شادی بنده گو غم خوار باش

چون تو شادی بَنده گو غَم خوار باش
تو عزیزی صد چو ما گو خوار باش ۱

کارِ تو باید که باشد بر مُراد
کارهایِ عاشقانْ گو زار باش ۲

شاهِ منصوریّ و مُلْکَت آنِ توست
بَنده چون مَنصور گو بَر دار باش ۳

اُشتُرِ مَستم نَجویَم نَستَرن
نوش خوارم در رَهَت گو خار باش ۴

نَشْنَوم من هیچ جُز پیغامِ او
هر چه خواهی گفت گو اسرار باش ۵

ای دل آن جایی تو باری که وِیْ است
از جَمالِ یار بَرخوردار باش ۶

او طَبیب است و به بیماران رَوَد
ای تَنِ وامانده تو بیمار باش ۷

بر امیدِ یارِ غارِ خَلْوَتی
ثانِیَ اثْنَیْنِ بُرو در غار باش ۸

بر امیدِ داد و ایثارِ بهار
مِهْرها می‌کار و در ایثار باش ۹

خَرمَنا بر طَمْعِ ماهِ بانَمَک
گُم شو از دُزد و دَران اَنْبار باش ۱۰

بَهرِ نُطْقِ یارِ خوش گفتارِ خویش
لَب بِبَند از گفت و کَم گُفتار باش ۱۱