قطعه ۱۶ - ای سرفراز شهی کز بن دندان چو خلال

ای سرفراز شهی کز بن دندان چو خلال
به غلامی درت قیصر و خاقان بر خاست ۱

به هوای چمن خلق تو جان داد به باد
هر نسیمی که از اطراف گلستان برخاست ۲

زان سر زلف بریدند که دردورانت
فتنه از زیر سر زلف پریشان برخاست ۳

ای سبا خوف که از جود تو در بحر نشست
وی سبا ناله که از عهد تو ازکان برخاست ۴

پادشاها اگر از زحمت دندان دو سه روز
حضرت پادشه از مسند دیوان برخاست ۵

انجم از غم همه بودند فرو رفته به خود
یعنی این عارضه از گردش ایشان برخاست ۶

درد، عمری به جهان زحمت مردم می‌داد
رای عالی تو را رغبت در مان برخاست ۷

غضبت خواست که دندن کواکب شکند
فلک آمد به شفاعت ز سر آن برخاست ۸

درد را عدل تو بنمود به کین دندانی
گفت می‌بایدت از عالم ابدان برخاست ۹

زبده عالم ابدان چو تن پاک تو بود
درد فرمان تو برد از بن دندان برخاست ۱۰

بر بساطت منشیناد درین توده خاک
گرد دردی که ز آمد شد دوران بر خاست ۱۱