قطعه ۱۲۸ - ای خداوندی که از دریای خاطر دم به دم

ای خداوندی که از دریای خاطر دم به دم
در ثنایت عقدهای در مکنون آورم ۱

هر زمان بهر عروس مدحت از کان ضمیر
قطه‌ای چون قطعه یاقوت بیرون آورم ۲

از کمال فسحت ملک تو چون رانم سخن
نقص‌ها در ملک جمشید و فریدون آورم ۳

خسروا نگذاشت درد پا که بهر دستبوس
روی چون دولت به درگاه همایون آورم ۴

گر نیاوردم به درگه درد سر معذور دار
من که درد پای دارم درد سر چون آورم ۵