قطعه ۱۴۱ - جهان مجد و معالی رشید دولت و دین

جهان مجد و معالی رشید دولت و دین
زهی به جاه و جمال تو چشم جان روشن ۱

به فیض ابر کفت بحر و بر چنان پر شد
که بحر خشک لب آمد چو ابر تر دامن ۲

فلک جنابا چون رای و تیغ هر دو ثور است
به جنب رای تو گو آفتاب تیغ مزن ۳

تویی که در چمن فضل هر که سر بر زد
زبان شود همه تن در ثنات چون سوسن ۴

ولیک ایزد داند که هر کجا هستم
بجز جناب ثنای تو نیستم مسکن ۵

چو تو کریم ندیدم که می در آویزد
وسایل تو به سایل چو غازیان به رسن ۶

هنوز گردنم از بار منتت پست است
وگرنه هم سوی شکرت بر آرمی گردن ۷

جهان اگر پر ارزن کنند مرغی را
دهند قوت به هر سال دانه ارزن ۸

جهان تهی شود از ارزن و تهی نشود
دلم ز دانه شکرت به قوت مرغ سخن ۹