غزل ۱۲۷۱ - باز درآمد طبیب از در رنجور خویش

باز دَرآمَد طَبیب از دَرِ رَنْجورِ خویش
دستِ عِنایَت نَهاد بر سَرِ مَهْجورِ خویش ۱

بارِ دِگَر آن حَبیب رفت بَرِ آن غریب
تا جِگَرِ او کَشید شَربَتِ موفورِ خویش ۲

شربَتِ او چون رُبود گشت فَنا از وجود
ساقیِ وَحدَت بِمانْد ناظِر و مَنْظورِ خویش ۳

نوشِ وِرا نیش نیست وَرْ بُوَدَش راضی‌اَم
نیست عَسَل خواره را چاره زِ زَنبورِ خویش ۴

این شبِ هِجْرانْ درازْ با تو بگویم چراست
فِتْنه شُد آن آفتابْ بر رُخِ مَستورِ خویش ۵

غَفلَتِ هر دِلْبَری از رُخِ خود رَحْمَت است
وَرْنه بِبَستی نِقابْ بر رُخِ مَشهورِ خویش ۶

عاشقِ حُسنِ خودی لیک تو پنهان زِ خود
خِلْعَتِ وَصلَت بِپوشْ بر تَنِ این عورِ خویش ۷

شُکر که خورشیدِ عشقْ رفت به بُرجِ حَمَل
در دل و جان‌ها فَکَند پَروَرشِ نورِ خویش ۸

شُکر که موسیٰ بِرَست از همه فرعونیان
باز به میقاتِ وَصلْ آمد بر طورِ خویش ۹

عیسیِ جان دَررَسید بر سَرِ عازَر دَمید
عازَر از اَفْسونِ او حَشْر شُد از گورِ خویش ۱۰

باز سُلَیمان رَسید دیو و پَری جمع شُد
بر همه‌شان عَرضه کرد خاتَم و مَنْشورِ خویش ۱۱