قطعه ۱۵۲ - محیط کوه و قار آفتاب ابر عطا

محیط کوه و قار آفتاب ابر عطا
که آسمان بزرگی و اختر دادی ۱

رسوم ظلم و قوانین عدل در عالم
به تیغ و کلک تو برداشتی و بنهادی ۲

ز دست خیل سخایت که عادت کان کرد
نشسته دست گهر در حصار پولادی ۳

خدایگانا یکبارگی بیفتادم
ز ضعف حال و تو با حال من نیفتادی ۴

کنون زمانه که شاگرد رای توست مرا
ز درگه تو جدا می‌کند به استادی ۵

ز خانه‌های عناکب خلل پذیرتر است
مرا سزای اقامت ز سست بنیادی ۶

قبول کرده ازین بنده کش کنی آزاد
به جان خواجه که دیشب نخفتم از شادی ۷

پس از غلامی ده ساله گشته‌ام راضی
به بندگیت به یک سطر خط آزادی ۸

بسان سوسن اگر بنده را کنی آزاد
به صد زبان کنم از بندگیت آزادی ۹

همیشه تا که جهان و جهانیان باشند
پناه و پشت جهان و جهانیان بادی ۱۰