قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - در مدح دلشاد خاتون

ای دل! امروز تو را روز مبارک بادست
که جهان خرم و سلطان جهان، دلشاد است ۱

خوش برآ، چون خط دلدار، که در دور قمر
همه اسباب خوشی، دست فراهم دادست ۲

هر پریشانی و تشویش که جمع آمده بود
لله الحمد، که چون زلف بتان بر بادست ۳

آمد از روضه فردوس «مبارک بادی»
مژده‌ای داد و جهان پرز «مبارک بادست» ۴

می‌دمد باد طرب، دور بقا می‌گذرد
ساقیا! باده که دوران بقا بر بادست ۵

دامن عمر به غفلت مده از کف، که تو را
دامن عمر ز کف رفته نیاید با دست ۶

راست شد چون الف از صحبت این قره عین
پشت کوژ فلک پیر، که مادرزادست ۷

یاد داری فلک این دور سعادت که تو را!
این چنین دور عجب دارم اگر خود یادست! ۸

ای نهال چمن مملکت امروز ببال!
که گل سلطنت از باد خزان آزادست ۹

باد باقی تن و جانش که زد آب و گل او
چار دیوار بقا، تا به ابد آبادست ۱۰